biz şizofren bir maviydik aşk değil
cnr | 27 Nisan, 2008 18:53Biz aşk değil şizofren bir maviydik!
Kadın ve erkeğin meydan savaşında taçsız bir zafer, kuşkuyla kutsanmış bir yenilgiydik.
Yine de terli avuç içlerimizi giyer çıkardık şehre...
Kalabalık kaldırımlarda birbirimize değerken bedenimiz, bilerdik birbirimizi küskün bir sessizliğe.
Ve kanına ekmek doğranmışçasına henüz pişmiş bir çaresizliğin, kıyısına
inerdik göz göze. Gülümser, sonra hayli cansız bir rüzgarla sarsılırdı
bakışlarımız. Donuverirdi dudaklarımızın kenarında yemek kırıntısı gibi
bir tebessüm. Ve çatlardı gün denen hayalet hırsından.
Biz, aşk değil şizofren bir maviydik.
Biz, küskün bir sabah, haşarı ve utanmaz bir öğle, kuruntulu bir
ikindiydik. Biz her akşam sokak lambalarının ıslattığı kaldırımlarda
hayli kırılgan... Bir o kadar tedirgin ve anlam kazandıkça,
anlamsızlaşan biz...
An be an ay gibi gölgesiz, bulaşmayan...
Biz kalabalıklar içinde yalnız ve ikimiz...
Birbirini yiyerek anlaşan, anlam kazanan; biz bir kadın ve bir erkek
elbisesi içinde ruhlarını tırnaklayan iki kişilik bir ben’dik.
Biz aşk değil şizofren bir maviydik!
Birbirinin içinde rakıyla su; üzümle şarap, bağ bozumu huysuzluğunda;
biz ekmek ve kan... Biz yemin ve vefa, tutunabilmek adına yaşama.
Biz şizofren bir maviydik aşk değil!
Posted in
Genel .
Yorum: (0).
Trackbackler:(0).
Bağlantı
«Sonraki Yazı |
Önceki Yazı»